Bugün devasa teknoloji şirketlerinin yazdığı kodlar; hangi haberi göreceğimizi, güne hangi duyguyla başlayacağımızı, kime öfkelenip kimi alkışlayacağımızı sessiz sedasız dikte ediyor. Bu bir tesadüf değil; etkileşim tüccarlarının kurduğu görünmez bir manipülasyon düzeni. Sistem, bireyi bilgilendirmek veya hakikate ulaştırmak için değil, ekranda kalma süresini maksimuma çıkarmak için çalışıyor. Ne yazık ki insan zihni, öfkeye, kışkırtmaya ve sansasyona, dengeli bir hakikatten çok daha hızlı çekiliyor.
İşte “algoritma faşizmi” tam da bu noktada devreye giriyor: Sizi kendi dijital yankı odanıza hapsediyor, karşıt görüşleri ekranınızdan silip atıyor ve gerçeğin yerine, size satılmak istenen illüzyonu koyuyor.
Sosyal medya mecralarında olguların nasıl kitleler halinde tahrif edildiğini her gün tecrübe ediyoruz. Bağlamından koparılmış üç saniyelik bir video, manipüle edilmiş bir fotoğraf ya da sırf tıklanma uğruna uydurulmuş bir yalan, algoritmaların rüzgârıyla dakikalar içinde milyonlara ulaşıyor. İşin en ürkütücü yanı ise hakikat ortaya çıktığında artık çoktan geç olması. Yalan, dijital algoritmaların yakıtıyla dünyayı üç kez turlarken; hakikat henüz ayakkabılarını bağlamakla meşgul oluyor.
Algılar, olguların önüne öyle bir fırlatılıyor ki, toplumsal hafıza birkaç parmak hareketiyle yeniden şekillendiriliyor. Bir konuyu özgürce tartışmıyoruz; algoritmaların önümüze fırlattığı yemlerle birbirimizi tüketiyoruz. Eleştirel düşüncenin yerini, dijital feodalistlerin dayattığı akışlar alıyor.
Sayın Erdoğan’ın dikkat çektiği bu tekelci yapı, sadece siyasi bir eleştiri değil; bireysel özgürlüğümüze yöneltilmiş varoluşsal bir tehdittir. Eğer ekranlarımızın arkasındaki bu faşizan mekanizmayı sorgulamaz, algoritmaların bizi sürüklediği akıntıya teslim olursak; kendi ellerimizle inşa ettiğimiz dijital zindanların gönüllü mahkûmu olmaya devam edeceğiz.
